fbpx

Eminem izbacio Music to Be Murdered By – da li je sad stvarno kraj?

Music to Be Murdered by je ime 11. Eminemovog solo, i prvog duplog albuma. Ovaj, kao i prethodni album Kamikaze (2018), objavljen je iznenada, 17. januara, bez prethodne najave.

Ovo je treći put da Em započinje deceniju albumom. Prvi put je to uradio sa klasik albumom The Marshall Mathers LP (2000), a drugi put sa ne toliko prihvaćenim, ali za njegovu karijeru bitnim albumom Recovery (2010). Kakav će uticaj imati i utisak ostaviti ovaj početak decenije, još uvek ne može da se kaže.

Album je u velikoj meri inspirisan likom i delom Alfreda Hičkoka, što se vidi već i u samom naslovu, koji je direktno uzet od albuma objavljenog 1958. na kome je sam Hičkok dao glas, kao i u samoj hororičnoj atmosferi kojm je on prožet.
Reference na Hičkoka nisu nepoznanice za Eminema. U svojoj 24 godine dugoj karijeri tokom koje je stvorio i svoj psihotični alter ego – Slim Shadyja, Em se nebrojeno puta upoređivao sa raznim serijskim ubicama, što stvarnim, što izmišljenim, a upravo jedno od češćih poređenja bilo je sa kultnim zlikovcem Normanom Bejtsom iz Hičkokovog klasika Psycho.

Upravo sa mogućom referencom na Bejtsa počinje i ovaj album. Intru prethodi nekoliko sekundi zvučnog efekta ubadanja oštricom i potom zakopavanja ženskog tela, nakon čega se, posle završenog zločina, Em obraća publici. Takođe, ovakav početak albuma bi se mogao posmatrati i kao „ubijanje kritičara“, pošto je preterani kriticizam prethodna dva albuma upravo i tema pesme. Stihovi

I was the G, the O-A-T.  Once I was played in rotation at every radio station. They said I'm lyrically amazing, but I have nothing to say. But then when I put out Revival and I had something to say. They said that they hated the awake me. I lose the rage, I'm too tame.  I get it back, they say I'm too angry. I need to get me some Dre beats, no, I should hook up with Tay Keith.Fans keep on pulling me one way, haters pull me in another

govore tačno o tome šta je bio srž problema ne samo u periodu od 2017., već vuku korene maltene čitavu deceniju.
Eminemovi lajtmotivi su prolazne stvari, i pre ili kasnije je moralo da dođe do presušivanja izvora za nove pesme. Od samog početka karijere, repovao je o svom siromaštvu, roditeljstvu, narušenim porodičnim odnosima, kao i o zavisnosti od narkotika. U životu sadašnjeg Eminema, nijedan od ovih lajtmotiva ne igra nikakvu životno-bitnu ulogu.

Izbor gostiju albuma je, za razliku od prethodnih nekoliko albuma, svetlija tačka. Uz već stalne saradnike, Skylar Grey i Royce da 5'9'', tu su i ostatak nekada obećavajuće supergrupe Slaughterhouse, Joell Ortiz i KXNG Crooked, velika imena poput Black Thought (The Roots), Q-Tip (A Tribe Called Quest) i Anderson .Paak. Uz njih vredi spomenuti i saradnje sa dvoje repera nove škole, kontroverznom Young M.A i nedavno preminulim Juice WRLDom, na čiji rad je Eminem izuzetno uticao i taj duet, zbog nesrećnih okolnosti, nije ispunio svoj pun potencijal. Ove dve saradnje su naročito zanimljive zbog Eminemovog stava o reperima nove škole na Kamikaze, te je, izgleda spustio loptu i pružio šansu nekima od njih. Duet sa Ed Sheeranom je na albumu isključivo jer je potencijalni radijski hit, i album bi sasvim lepo funkcionisao bez Those Kinda Nights.

Isto se može reći i za pesme In Too Deep, Never Love Again i Farewell. One same po sebi nisu katastrofalne, ali nisu ni u kontekstu albuma. Ipak, ove tri uz Stepdad i Marsh, imaju veliki nedostatak – Eminemove refrene. Eminem tokom karijere nema pregršt zvučnih refrena u pesmama, osim ako ih nisu odradili gostujući muzičari.

S druge strane, You Gon' Learn sa Royceom je zaista dobro odrađena. Činjenica da je Royce gostovao na čak tri pesme (Yah yah, I Will) na albumu mogla bi da znači da zajedno imaju još dosta neobjavljenog materijala, što dovodi do toga da bismo možda mogli da se nadamo i dugo očekivanom, novom Bad Meets Evil projektu.
Lično, to bi bio dobar potez u ovoj fazi Eminemove karijere s obzirom da njih dvojica mogu da izvlače međusobno maksimalni potencijal, kao i na gomilu negativnih kritika koje Em dobija za solo albume nakon Hell: The Sequel.

Što se ostatka albuma tiče, Darkness se, osim kao jedini singl, izdvaja i po odličnom storytellingu. Eminem priča iz perspektive Stephena Paddocka, masovnog ubice sa muzičkog festivala Las Vegas Strip, sve vreme praveći paralele između planiranja napada na publiku i umetničkog (sopstvenog?) izlaska na binu i pripreme nastupa. Ova pesma je takođe i vrlo kritički nastrojena prema američkom zakonu o oružju i „kulture masovnih pucnjava“.
Istini za volju, ovakva pesma se dugo očekivala od Eminema. Njegovi prethodni pokušaji društveno angažovanih pesama sa Revivala, Untouchable i Like Home su na kraju izvedeni veoma nedorečeno, iako je, od dolaska Trampa na čelo SAD, Em upravo jedan od glasnijih protivnika predsednika.

Na pesmi Godzilla Eminem ponovo (da li je zaista i ovaj put bilo potrebno?) postavlja sopstveni rekord u brzom repovanju sa 339 sloga u 30 sekundi (11.3 po sekundi), ali osim nove demonstracije tehničkog umeća, ova pesma je mogla da pruži mnogo više.

Posebnu pažnju treba usmeriti na početak drugog akta albuma, intro i pesmu Stepdad, kao i pesmu Leaving Heaven. Eminem se u njima vraća razračunavanju s članovima svoje porodice. Iako je na prethodnim albumima, konkretno na MMLP2 i Revivalu bio prilično blagonaklon, te se javno izvinio majci (Headlights), kao i bivšoj supruzi (Bad Husband). Na Leaving Heaven, očekivano, posvećuje strofu svom preminulom ocu, ali umesto oproštaja poslužuje vrlo gorke uvrede stihovima kao što su

Pop was a sack of shit, yeah, he died, but I gave half a shit“, „You were dead to me 'fore you died“, „I hate that I'll never get to say 'I hate you' to your face“, „You know, I should dig your motherfucking ass up, just to spit in your fucking face“.

Stepdad je, takođe, vrlo sirova pesma, verovatno zasnovana na nekim istinitim premisama. Refren, iako do zla boga nezrelo zvuči, se možda baš zato dobro uklapa u kontekst pesme jer nosi samo tu destilovanu mržnju usmerenu ka figuri očuha.
Zapravo, uz blagi otklon od samog albuma. Koliku štetu ljudskoj psihi može naneti odrastanje u toliko toksičnim porodicama, kao što je to slučaj sa Eminemom, kada on sa svojih 47 godina i dalje ima poriv za verbalnim okršajima sa njenim članovima?

Dakle, da sumiramo utiske: Music to Be Murdered By jeste pokušaj Eminema da izbaci album sa konkretnim konceptom posle dužeg vremena. Kamikaze, iako naizgled koherentno delo, na okupu drži samo činjenica da se kroz većinu albuma napadaju kritičari i nova škola repa. Isti taj pokušaj koncepta je ubijen ubacivanjem balada i pesama o toksičnim vezama, koje su očigledno „must-have“ na svakom Emovom albumu od protekle decenije.
Ipak, album nije baš tooooliko loš, koliko bi se moglo zaključiti samo iz čitanja kritika, ali za ovako kasnu fazu karijere, i Eminemove standarde, nije ni posebno reprezentativan. Biti hejter Eminema je gotovo postao trend u desetim, koji se samo pojačavao sa svakim novim albumom i dodatno došao do izražaja nakon famoznog „povlačenja linije“ u strofi sa BET Cyphera 2017.

Ovde možemo postaviti i pitanje, da li je ovo (konačno) Eminemov poslednji album? Imajući u vidu da je Em hteo okonča karijeru još sredinom dvehiljaditih, pa da je Relapse (2009) trebalo da bude kraj, stih sa pesme Bad Guy „So, one last time, I'm back, before it fades into black and it's all over“, kao i „prisilno“ teranje u penziju od strane kritičara nakon neuspeha sa Revivalom i činjenicu da je nadomak 50. godine života, može se primetiti da smo na samom finišu jedne ipak velike karijere. No, kako Eminem na pesmi Godzilla kaže, „And I got no plans to retire and I'm still the man you admire“, sve su šanse da će objaviti makar još jedan album, a ako to već mora da se desi, neka to bude Bad Meets Evil projekat i završavanje karijere u velikom stilu. Većem nego onaj u kom se pravcu trenutno kreće.

Autor teksta: Ivan Dželajlija

Ostavi komentar