fbpx

Premijera predstave Čarobni breg – I came here today

Bela lica su se, jedno po jedno, podizala sa poda, a kroz zvuke ambijentalne muzike probijao se po neki kikot.

Plesna predstava „Čarobni breg“, u koreografiji Aleksandra Ilića, režiji Aleksandra Nikolića, po muzici Stefana Petrovića, u kostimima Igora Jagića, premijerno je izvedena u subotu, na sceni Aleksandar Popović Ustanove kulture Vuk Karadžić.

Ispred ulaza u salu tiskala se raznobojna gomila ljudi. Kroz uzbuđeni žamor probijao se poslužavnik sa šampanjcem na putu ka zahvalnim prstima ruku. Žute fotelje bile su ispunjene gostima koji su nestrpljivo iščekivali početak predstave. Sa malim zakašnjenjem vrata su se otvorila i u roku od samo nekoliko minuta gosti su se našli na svojim sedištima.

Bela lica su se, jedno po jedno, podizala sa poda, a kroz zvuke ambijentalne muzike, probijao se po neki kikot. 

Branko Mitrović – Hans Kastorp, Nikola Pavlović – Joahim Cimsen, Mojca Majcen – Klavdija Šoša, Jovana Grujić – Maner Pepernkorn, Anđelija Jovanović – gospođica Engelhart, Tijana Koprivica – Marusja, Vladimir Čubrilo – smrt, Wanzhe Zhang, Teodora Sujić i Snežana Arnautović Stjepanović su  elegantnom, sofisticiranom i nadasve zahtevnom igrom, okarakterisali likove ovog Manovog dela, postavljajući pitanja bez odgovora.

Gledali su NAS. Smejali su se, jer mi nismo mogli da damo odgovore na sva pitanja koja su postavljali. Bela lica, zbijena u grupi prestala su da se smeju kada je muziku zamenio huk vetra. Postala su smrtno ozbiljna dok su se oštrim pokretima udaljavala, sve dalje, u mrak.

Ima li smrti ili ona samu sebe potire prestankom života?

Protagonosti su virtuozno i sa pravom strašću ostvarili životne stavove, sazrevanje, žudnje, strahove, želje i snove svih odabranih ličnosti plesne reminiscencije Manovog romana. Svaki lik bio je snažan, jedinstven, kompletan i dovršen kao zaobljena minijaturu sama za sebe, koja upotpunjuje ovu sliku o životu i smrti na Čarobnom bregu.

Otkucaji sata podsećali su na to da vreme ističe i, kako se naboj emocija koje su se intenzivirale osećao u vazduhu ponavljao se dijalog:

-I have been thinking about dying recently.

-You will be fine.

-I appreciate that.

Devojka sa dva lica pokazala je žudnju, strast i obmanu u delirijumu pomešanih emocija. Skrivene snage i moći koje odlučuju o životu, njegovoj opravdanosti, u ovom začaranom, idilično - surovom snu neprekidnog ponavljanja razmrsile su se u jednoj rečenici:

„I came here to die.“

Prof. Aleksadnar Ilić prvi je solista baleta Narodnog pozorišta. Autor je i celovečernjih baleta “Viva la Vida!”, “Lisabonske priče”, “Praznika ljubavi”, “Balade o mesecu lutalici i Sobarevoj metli”, i mnogih drugih.

Projekat je podržan od strane Ministarstva kulture i informisanja, Ministarstva kulture Slovenije, Ustanove kulture Vuk Karadžić i Instituta za umetničku igru u produkciji Festivala Velenje i Udruženja profesionalnih baletskih igrača, koreografa i baletskih pedagoga Srbije.

 Foto: Nemanja Maraš

Autorka teksta: Milica Nenadić

Leave a reply